बुधवार, २६ ऑगस्ट, २०२६

पुस्तक परीक्षण - हजरत मुहंमद पैगंबर ( स.अ. ) यांचे चरित्र व कार्य

 पुस्तक परीक्षण




पुस्तकाचे नांव - हजरत मुहंमद पैगंबर ( स.अ. ) यांचे चरित्र व कार्य

लेखिका- डॉ. सौ. ज्युबेदा मन्सूर तांबोळी

मुखपृष्ठ व आक्षरजुळणी - सौ. हिना मोहसीन तांबोळी 

प्रकाशक - शॉपिझेन

पृष्ठे -१२२   मूल्य - १५० रू.

प्रकाशन दिनांक - २६ जून २०२६

पुस्तक परिक्षण- यास्मिन नौशाद शिकलगार


' हजरत मुहंमद  पैगंबर ( स.अ. ) यांचे चरित्र व कार्य '  हे पुस्तक माझ्या वाचनात आले. हे पुस्तक वाचतांना  पुस्तक संपेपर्यंत बाजूला करावे असे वाटले नाही. हजरत मुहंमद पैगंबर ( स. अ. ) यांच्या कार्याचे अनेक पैलू लेखिकेने छोट्या छोट्या प्रसंगातून घटनांमधून अतिशय सोप्या भाषेत मोठ्या  खुबीने वाचकांसमोर मांडले आहेत. त्यामुळे विद्यार्थ्यांपासून ज्येष्ठांपर्यंत सर्वांनी वाचलेच पाहिजे असे हे पुस्तक आहे.


       अशा थोर विभूतींच्या चरित्रे विद्यार्थ्यांनी का वाचली पाहिजेत याविषयी थोडसं विवेचन करते. पूर्वी ' थोरांची ओळख ' नावाचे पुस्तक इयत्ता तिसरीसाठी अभ्यासक्रमात होते. त्यामध्ये नरसी मेहता, दादाभाई नौरोजी, येशू ख्रिस्त, हजरत मुहंमद पैगंबर ( स. अ. ), भगवान महावीर, गौतम बुद्ध, गुरू नानक, महात्मा गांधीजी,पंडीत नेहरु इ. थोर विभूतींच्या कार्याची माहिती शालेय विद्यार्थ्यांना होत होती. सद्या ते पुस्तक अभ्यासक्रमात नाही त्यामुळे थोरांची ओळख संवेदनशील वयात विद्यार्थ्यांना होत नाही. त्याचा परिणाम कसा होतो पहा. एके ठिकाणी महात्मा गांधीजींच्या जयंतीनिमित्त त्यांच्या फोटो शेजारी माजी पंतप्रधान लाल बहादूर शास्त्री यांचा फोटो ठेवला होता. दहावीतील एका विद्यार्थ्यांने विचारले ," हा कुणाचा फोटो ?" 


       ही घटना शिक्षणप्रेमी व्यक्तीला विचार करायला लावणारी आहे. विद्यार्थ्यांसमोर थोरांच्या चरित्रांची पुस्तके ठेवणे गरजेचे आहे. ही गरज ओळखून लेखिकेने हा लेखन प्रपंच केला आहे. एके ठिकाणी म्हटले आहे.....

थोर महात्मे होऊन गेले,

चरित्र त्यांचे पहा जरा ।

आपण त्यांच्या समान व्हावे,

हा सापडे बोध खरा ।

या उक्तीप्रमाणे विद्यार्थ्यांसमोर आदर्श ठेवण्यात हे पुस्तक शंभर टक्के यशस्वी झाले आहे असे मला वाटते.


      या पुस्तकाच्या प्रस्तावनेत  लेखिकेने म्हटले आहे की, हजरत मुहंमद पैगंबर ( स.अ.) यांचे जीवन मानवजातीच्या दृष्टीने अतिशय मोलाचे आहे. त्यांच्या जीवित कार्याचे व संदेशाचे खरेखुरे महत्त्व तर आपल्या देशात भावनात्मक ऐक्य निर्माण होण्याच्या प्रक्रियेस मोठी मदत होईल.


       लेखिकेने हे पुस्तक मराठीत लिहिले आहे. त्यामुळे ते मराठी वाचकांना वाचता येईल आणि या वाचनामुळे अनेक हिंदू बंधू भगिनींना पैगंबरसाहेबांच्या व्यक्तीमत्वाचे अनेक पैलू व इस्लाम धर्माचे आकलन अधिक चांगल्या रीतीने होईल व हिंदू मुस्लिम ऐक्य निश्चितच निर्माण होईल असे वाटते. कारण हिंदू आणि मुसलमान हजारो वर्षांपासून एकत्र रहात आहेत. तथापि एकमेकांच्या थोर पुरूषांविषयी आणि धर्मग्रंथांविषयी एकमेकांना पुरेशी माहिती नसते. ती असणे ही काळाची गरज आहे. कारण एकत्र नांदून विविधतेत एकता आपल्याला निर्माण करायची आहे।


       पैगंबरसाहेबांच्या बालपणाविषयी लिहिताना लेखिका म्हणतात  मोठेपणी  सर्व अनाथांचे मायबाप झालेले पैगंबरसाहेब जन्मतःच वडिलांच्या छत्राला मुकले होते. त्यांची माताही ते सहा वर्षाचे असताना मयत झाली. त्यांचे पालनपोषण त्यांच्या आजोबांनी व चुलत्यानी केले. इस्लाम धर्माची स्थापना करतांना त्यांना अनेक दिव्यातून जावे लागले पण त्यांनी कधी शांत वृत्ती सोडली नाही. त्यांना दगड मारण्यात आले. गटारीतील पाणी त्यांच्या अंगावर टाकण्यात आले पण त्यांनी कधी आपल्या मनाचा संताप होऊ दिला नाही.


        पैगंबरसाहेबांनी श्रमप्रतिष्ठेला महत्त्व दिले. त्यांच्या लाडक्या लेकीला फातिमाला घरचे दळण कांडण व स्वयंपाक करावा लागे. पैगंबरसाहेब मदिनेचे सर्वाधिकारी झाल्यानंतरही त्यांनी तिला मदतनीस दिली नाही. ते म्हणत, "हलक्या  किंवा मोठ्या कामावरून मनुष्याचा दर्जा ठरत नाही, तर तो त्याच्या सदाचारी वृत्तीवरुन ठरत असतो." पैगंबरसाहेबांनी शत्रूवरही प्रेम करण्याची शिकवण दिली आहे. त्यांच्या वचनबद्धतेची व  दानशूरपणाची अनेक उदाहरणे लेखिकेने या पुस्तकात नमूद केली आहेत. ते न्यायाला ईश्वर मानीत. न्यायरूपी तराजूंच्या पारड्याचा समतोल  त्यांनी कधी ढळू दिला नाही. इस्लामच्या पाच स्तंभाविषयी सविस्तर वर्णन लेखिकेने मांडले आहे त्यामुळे हिंदू बांधवाना इस्लाम धर्माची ओळख सहजपणे होते. पैगंबरसाहेबांनी लोकशाहीची मुहूर्तमेढ रोवली. समता व समानता हा इस्लामचा आत्मा आहे असे ते म्हणत.


      पैगंबरसाहेबांना खदिजाबी या पत्नीची इस्लाम धर्मस्थापनेत भक्कम साथ मिळाली. खदिजाबी त्यांच्यापेक्षा पंधरा वर्षांनी मोठ्या होत्या, शिवाय विधवा होत्या. तेंव्हा अरबस्थानात  बहुपत्नीत्वाची पद्धत होती तरीसुद्धा पैगंबरसाहेबांनी लग्नानंतर पंचवीस वर्षे तिच्या निधनापर्यंत एकपत्नी व्रताचे पालन केले. त्यांनी स्त्रियांना सन्मान दिला. ते मानवसेवा हीच अल्लाहसेवा मानीत. पैगंबरसाहेबांना अंधश्रद्धा अमान्य होती.


       हजरत मुहंमद पैगंबर ( स.अ. ) यांच्याविषयीचे थोर तत्ववेत्यांचे विचार लेखिकेने मांडले आहेत. हे पुस्तक वाचत असताना 'सल्लल्लाहु अलैहिवस्सलम' याचा अर्थ  मराठीत समजला. या पुस्तकाचे वैशिष्ट्य म्हणजे पुस्तकाच्या कोणत्याही पानावरून वाचायला सुरुवात केली तरी पैगंबरसाहेबांच्या उतुंग व्यक्तिमत्वाचे पैलू सहजपणे समजून येतात. पुस्तकाच्या प्रत्येक पानांवर लेखिकेच्या मुद्देसूद लेखनशैलीचा प्रत्यय येतो. लेखिकेने प्राथमिक शिक्षिका या पदावर अडतीस वर्षे सेवा केली आहे त्यामुळे विद्यार्थ्यांना नेमके काय वाचायला द्यावे हे प्रदीर्घ अनुभवावरून लेखिकेने जाणल्यामुळे एवढे कसदार लेखन त्यांच्या हातून झाले आहे, असे मला वाटते.

 

      सहज, सोप्या भाषेत लिहिलेले हजरत मुहंमद पैगंबर ( स. अ. ) या  महान, शांतिप्रिय , दयेच्या सागराबद्दल लिहिलेले  हे पुस्तक विद्यार्थ्यांपासून ज्येष्ठापर्यंत सर्वांनी वाचलेच पाहिजे असे आहे. हीच त्यांच्या चरणी एक अपूर्व इबादत म्हणजेच भक्ती ठरेल.

लेखिकेला पुढील लेखन कार्यासाठी हार्दिक शुभेच्छा ।


📗पुस्तक खरेदी करण्यासाठी येथे क्लिक करा


गुरुवार, १३ ऑगस्ट, २०२६

सुखाच्या शोधातून माणुसकीच्या राजमार्गाकडे

 *सुखाच्या शोधातून माणुसकीच्या राजमार्गाकडे..*

 

दिलिप  भोसले -भारतीय चित्रपट लेखक, निर्माता, दिग्दर्शक ,

संचालक रेडिओ दिभो, सीईओ दिभो सन्स् .




पुस्तक परिक्षण

सुखाचा राजमार्ग (कथासंग्रह)

लेखिका-डॉ. सौ.ज्युबेदा तांबोळी  

 पुस्तक परिक्षण- दिलिप  भोसले

भारतीय चित्रपट लेखक, निर्माता, दिग्दर्शक ,

संचालक रेडिओ दिभो ,

सीईओ दिभो सन्स् 

www.dibho.com


       माणूस जन्माला येतो तेव्हा त्याच्याकडे काहीच नसते; पण जगताना तो अनेक गोष्टी मिळवण्याचा प्रयत्न करतो. पैसा, प्रतिष्ठा, सत्ता, संपत्ती, यश, नाती, सुरक्षितता आणि शेवटी सुख. मात्र या सगळ्या मिळकतीनंतरही ‘मी सुखी आहे का?’ हा प्रश्न त्याच्या मनात उरतोच. सुखाचा शोध हा माणसाच्या जगण्याइतकाच जुना आहे. त्यामुळे सुखाची व्याख्या ही केवळ वैयक्तिक राहत नाही; तर ती सामाजिक, सांस्कृतिक आणि नैतिकही बनते.


       याच मूलभूत प्रश्नाला कथात्मक रूप देणारा डॉ. ज्युबेदा मन्सूर तांबोळी यांचा ‘सुखाचा राजमार्ग’ हा कथासंग्रह समकालीन मराठी कथालेखनाच्या संदर्भात लक्षवेधी ठरतो. हा संग्रह वाचताना जाणवते की लेखिकेला केवळ कथा सांगायच्या नाहीत, तर कथांच्या माध्यमातून माणसाच्या जगण्यातील गुंतागुंतीच्या प्रश्नांकडे वाचकांचे लक्ष वेधायचे आहे. त्यामुळे या कथांचा केंद्रबिंदू घटना नसून माणूस, त्याची मानसिकता, त्याचे नातेसंबंध, त्याच्या अपेक्षा आणि संकटांशी सामना करण्याची त्याची क्षमता हा आहे.


         हा कथासंग्रह एका अनुभवी शिक्षिकेच्या, संवेदनशील पालकाच्या आणि समाजाकडे सजगपणे पाहणाऱ्या लेखिकेच्या अनुभवविश्वातून आकाराला आला आहे. त्यामुळे त्यातील कथांना अनुभवाची किनार आहे. त्या पूर्णतः कल्पनारम्य जगात घडत नाहीत; तर त्या वास्तवाच्या मातीशी जोडलेल्या आहेत.


         डॉ. ज्युबेदा तांबोळी यांचा साहित्यिक प्रवास दीर्घ आणि विविधांगी आहे. १९८२ साली ‘असा हा टी.व्ही. दरबार’ ही कविता दैनिक प्रतिध्वनी मध्ये प्रकाशित झाली आणि लेखनाचा पहिला सार्वजनिक आनंद त्यांनी अनुभवला. त्यानंतर शैक्षणिक उपक्रमांचे लेखन, प्रासंगिक लेख, वृत्तपत्रीय लेखन, लोकसाहित्याचा अभ्यास आणि कथालेखन असा त्यांचा प्रवास विस्तारत गेला.


       प्राथमिक शिक्षिका म्हणून ३८ वर्षांची सेवा हा त्यांच्या साहित्यिक जाणिवेचा अत्यंत महत्त्वाचा स्रोत आहे. शिक्षक म्हणून काम करताना विद्यार्थ्यांच्या व्यक्तिमत्त्वविकासासाठी राबविलेले उपक्रम, मुलांच्या समस्या, पालकांच्या अपेक्षा, सामाजिक बदल आणि शिक्षणव्यवस्थेतील अनुभव यांचा त्यांच्या संवेदनशीलतेवर निश्चितच परिणाम झाला आहे. त्यांच्या लेखनाचा हा अनुभवसिद्ध पाया ‘सुखाचा राजमार्ग’मध्ये जाणवतो. त्यामुळे कथा लिहिताना त्या जीवनाकडे बाहेरून पाहत नाहीत; तर त्या अंतर्मनाच्या आतून बोलतात. त्यांच्या कथांतील समस्या या वर्तमानपत्रातील बातम्यांप्रमाणे दूरच्या वाटत नाहीत. त्या आपल्या घरात, शाळेत, कुटुंबात किंवा आसपास घडणाऱ्या वाटतात.


       या कथासंग्रहाच्या शीर्षकाकडे स्वतंत्रपणे पाहणे आवश्यक आहे. ‘सुखाचा मार्ग’ म्हटले असते तर तो वैयक्तिक आनंदाचा साधा संकेत ठरला असता. परंतु ‘सुखाचा राजमार्ग’ या शब्दप्रयोगामुळे लेखिकेच्या विचारविश्वाला व्यापकता प्राप्त होते. राजमार्ग म्हणजे सर्वांसाठी खुली, स्पष्ट आणि दूरवर नेणारी वाट. लेखिकेच्या मते हा राजमार्ग पैसा, भौतिक संपत्ती किंवा उपभोगातून जात नाही. तर तो माणुसकी, माया, संस्कार, त्याग, समजूतदारपणा आणि संकटांशी दोन हात करण्याच्या मानसिकतेतून जातो. ही भूमिका आजच्या सामाजिक वास्तवाच्या पार्श्वभूमीवर महत्त्वाची आहे.


        आज माणूस पूर्वीपेक्षा अधिक जोडलेला दिसतो; परंतु अंतर्मनाने अधिक एकटा होत चालला आहे. मोबाईल, इंटरनेट, सोशल मीडिया आणि डिजिटल संवादामुळे संपर्क वाढला; पण प्रत्यक्ष संवाद कमी झाला. सुखसोयी वाढल्या; परंतु समाधान कमी झाले. वैयक्तिक स्वातंत्र्य वाढले; पण सामूहिक संवेदना काही प्रमाणात कमी झाल्याचे जाणवते.


       ‘उदात्त निर्णय’, ‘अपेक्षांचे ओझे’, ‘सदृढ मातृत्व’, ‘पुढचं पाऊल’, ‘चूक कोणाची?’, ‘सामना संकटाचा’, ‘नशिबावर विजय’, ‘गोड फसवणूक’ अशा कथांच्या शीर्षकांतूनच संग्रहाच्या आशयविश्वाची दिशा स्पष्ट होते. या कथा जीवनातील संघर्षांभोवती फिरतात. मात्र संघर्षाचे चित्रण करताना लेखिका निराशावादाचा स्वीकार करत नाहीत. उलट संकटातून मार्ग शोधण्याची भूमिका त्यांच्या कथांमध्ये दिसते. यामुळे कथासंग्रहातील कथा वेगवेगळ्या असल्या तरी त्यांना जोडणारा अंतःप्रवाह एकच आहे. माणसाने परिस्थितीचा बळी न होता परिस्थितीवर मात करण्याचा प्रयत्न करावा.


          या कथासंग्रहाचा विचार करताना एक चिकित्सक मुद्दा नोंदवणे आवश्यक आहे. जीवनमूल्ये, संस्कार आणि सकारात्मक विचार मांडण्याची लेखिकेची भूमिका स्पष्ट आहे. या भूमिकेमुळे काही ठिकाणी कथांचा आशय वाचकाला मार्गदर्शक किंवा बोधप्रधान वाटण्याची शक्यता आहे.


        कथा जेव्हा एखादा विचार सांगते तेव्हा ती साहित्य ठरते; पण तो विचार थेट उपदेशाच्या रूपात मांडला गेला तर कथात्मकता काहीशी कमी होऊ शकते. ‘सुखाचा राजमार्ग’मधील लेखिकेची शक्ती ही तिच्या जीवनानुभवात आणि मानवी निरीक्षणात आहे. त्यामुळे जेथे प्रसंग, व्यक्तिरेखा आणि संवाद स्वतः बोलतात, तेथे कथांचा परिणाम अधिक प्रभावी होतो. ही बाब लेखिकेच्या पुढील कथालेखनासाठी विशेष महत्त्वाची ठरू शकते. कारण वाचकाला काय विचार करायचा हे सांगण्यापेक्षा त्याला विचार करायला लावणे ही साहित्याची अधिक मोठी ताकद आहे. ‘सुखाचा राजमार्ग’च्या कथांमध्ये ही ताकद अनेक ठिकाणी दिसते. पुढील लेखनात ती आणखी अधिक सघन झाली तर त्यांच्या कथांना अधिक व्यापक साहित्यिक आयाम प्राप्त होऊ शकतो.


        या संग्रहाची एक महत्त्वाची वैशिष्ट्यपूर्ण बाजू म्हणजे लेखिकेच्या शिक्षकपेशाचा कथांवर झालेला परिणाम. शिक्षक हा समाजातील बदलांचा पहिला साक्षीदार असतो. विद्यार्थ्यांमधील बदल, पालकांची मानसिकता, आर्थिक-सामाजिक विषमता, कुटुंबातील वातावरण आणि बदलत्या मूल्यव्यवस्था यांचा तो प्रत्यक्ष अनुभव घेत असतो. ३८ वर्षे प्राथमिक शिक्षिका म्हणून काम केल्यामुळे डॉ. तांबोळी यांच्या कथांमध्ये बालमन, पालकत्व, शिक्षण, संस्कार आणि सामाजिक जबाबदारी यांचे संदर्भ सहजपणे येतात.


       मात्र त्या केवळ शिक्षक म्हणून बोलत नाहीत. त्यांच्यातील लेखिका या अनुभवांना कथात्मक अर्थ देते. त्यामुळे त्यांच्या कथांमध्ये ‘शिकवणे’ आणि ‘जगणे’ यांच्यातील अंतर कमी होते.


        ‘सुखाचा राजमार्ग’चा सर्वांत महत्त्वाचा साहित्यिक गुण म्हणजे त्याच्या केंद्रस्थानी असलेली माणुसकी. आजच्या काळात व्यक्तिवाद अपरिहार्यपणे वाढत आहे. ‘माझे जीवन, माझा निर्णय, माझे सुख’ ही भूमिका स्वाभाविक आहे; पण तिच्यामुळे ‘आपले समाजजीवन’ आणि ‘इतरांचे दुःख’ या संकल्पना मागे पडू नयेत, अशी या संग्रहाची भूमिका आहे. मायेची इस्टेट वाढवणे, देण्यातला आनंद शोधणे, संस्कारांची शिदोरी जपणे, मुलांना योग्य दिशा देणे आणि दुसऱ्याच्या सुखात स्वतःचे सुख अनुभवणे हे विचार लेखिकेच्या कथांना नैतिक आधार देतात.


        या दृष्टिकोनातून पाहता ‘सुखाचा राजमार्ग’ हा मूलतः मूल्याधिष्ठित कथासंग्रह आहे. मात्र या मूल्यांना कालबाह्य नैतिकतेच्या चौकटीत न पाहता बदलत्या काळाशी जोडण्याची गरज आहे. आधुनिक जीवनशैलीला नाकारणे हा या कथांचा उद्देश नसून आधुनिकतेमध्ये मानवीपणा टिकवणे हा त्यांचा आग्रह आहे. हीच या संग्रहाची समकालीनता आहे.


        या कथासंग्रहाची भाषा ही त्याची महत्त्वाची जमेची बाजू आहे. लेखिकेने क्लिष्ट शब्दरचना किंवा अवघड साहित्यिक प्रयोगांपेक्षा सरळ, सहज आणि वाचकाभिमुख भाषा स्वीकारली आहे. ही शैली त्यांच्या पार्श्वभूमीशीही सुसंगत आहे. शिक्षक म्हणून विद्यार्थ्यांशी आणि पालकांशी संवाद साधताना जशी भाषा आवश्यक असते, तशीच सहजता कथांमध्ये येते. यामुळे हा संग्रह सर्वसामान्य वाचकांपासून विद्यार्थी, पालक आणि शिक्षकांपर्यंत सहज पोहोचू शकतो. साहित्यिक भाषेचा दर्जा केवळ दुर्बोधतेत नसतो. साध्या भाषेत गंभीर आशय मांडणे हीदेखील एक प्रकारची साहित्यिक कौशल्याची परीक्षा असते. या निकषावर ‘सुखाचा राजमार्ग’ निश्चितच उल्लेखनीय ठरतो.


       लेखिका म्हणून डॉ. तांबोळी यांचे स्त्रीजीवनाकडे पाहण्याचे भानही महत्त्वाचे आहे. मातृत्व, कुटुंब, अपेक्षा, जबाबदाऱ्या, त्याग आणि भावनिक गुंतागुंत या विषयांकडे पाहताना स्त्रीच्या भूमिकेचा स्वतंत्र विचार जाणवतो. मात्र स्त्रीला केवळ त्यागमूर्ती म्हणून दाखविण्याऐवजी तिच्या निर्णयक्षमतेचा, भावनिक सामर्थ्याचा आणि संघर्षशीलतेचा विचार अधिक ठळकपणे पुढे येणे ही या कथांची संभाव्य व्यापकता आहे. स्त्रीच्या दुःखाचे वर्णन करण्यापेक्षा तिच्या संघर्षातून निर्माण होणारी ताकद दाखविणे ही आजच्या स्त्रीकेंद्री लेखनाची महत्त्वाची दिशा आहे. ‘सुखाचा राजमार्ग’ या दिशेने काही महत्त्वाचे संकेत देतो.


         डॉ. तांबोळी यांच्या लेखनातील सर्वांत मोठी संपत्ती म्हणजे त्यांचा अनुभव. शिक्षिका म्हणून काम करताना त्यांनी असंख्य विद्यार्थी पाहिले. पालक पाहिले. कुटुंबे पाहिली. सामाजिक बदल अनुभवले. शिक्षकांच्या प्रश्नांशी संवाद साधला. लोकसाहित्याचा अभ्यास केला. वृत्तपत्रीय लेखन केले. हा सगळा अनुभव कथालेखिकेच्या संवेदनशीलतेत रूपांतरित झाला आहे. अनुभव असणे आणि अनुभवाचे साहित्य होणे या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत. लेखकाने अनुभवाला कलात्मक आकार देणे आवश्यक असते. ‘सुखाचा राजमार्ग’मध्ये या रूपांतराची प्रक्रिया दिसते. पुढील लेखनात व्यक्तिरेखांचे अंतर्मन, कथानकातील संघर्ष आणि प्रसंगांची कलात्मक गुंतागुंत आणखी वाढली तर त्यांच्या कथांना अधिक व्यापक साहित्यिक क्षितिज मिळू शकते.


         ‘सुखाचा राजमार्ग’चे वाचकवर्गाच्या दृष्टीने वैशिष्ट्य असे की, हा संग्रह केवळ एका विशिष्ट वयोगटापुरता मर्यादित नाही. पालकांनी तो वाचावा, कारण तो मुलांकडे पाहण्याची दृष्टी देतो. शिक्षकांनी वाचावा, कारण त्यातून विद्यार्थी आणि समाजाकडे पाहण्याचे अनेक संदर्भ मिळतात. विद्यार्थ्यांनी वाचावा, कारण संकटांशी सामना करण्याची आणि निर्णय घेण्याची मानसिकता निर्माण होऊ शकते. सर्वसामान्य वाचकांनी वाचावा, कारण कथांमध्ये त्याला स्वतःचे प्रतिबिंब दिसू शकते आणि साहित्याच्या अभ्यासकांनी वाचावा, कारण एका दीर्घकाळ लेखन करणाऱ्या शिक्षिकेने अनुभव, सामाजिक भान आणि मूल्यदृष्टी यांचे कथारूप कसे घडविले आहे, याचा अभ्यास या संग्रहातून करता येतो.


        या कथासंग्रहातून शेवटी एक मूलभूत निष्कर्ष समोर येतो. तो म्हणजे, सुख बाहेर शोधून सापडत नाही. सुखासाठी पैसा आवश्यक असू शकतो; पण पैसा पुरेसा नसतो. तंत्रज्ञान आवश्यक असू शकते; पण तंत्रज्ञान माणुसकीची जागा घेऊ शकत नाही. यश महत्त्वाचे असते; पण यशाला अर्थ देणारी संवेदना त्याहून महत्त्वाची असते. कुटुंब आवश्यक असते; पण कुटुंबात संवाद आणि परस्पर सन्मान नसेल तर त्याचे घरात रूपांतर होत नाही. म्हणून सुखाचा खरा राजमार्ग मनातून सुरू होतो आणि तो स्वार्थातून समर्पणाकडे, अपेक्षेतून समजूतदारपणाकडे, निराशेतून संघर्षाकडे, एकटेपणातून नात्यांकडे, भौतिक संपत्तीपासून मनाच्या श्रीमंतीकडे, आणि शेवटी ‘मी’पासून ‘आपण’कडे घेऊन जातो.


         एकूणच डॉ. ज्युबेदा मन्सूर तांबोळी यांचा ‘सुखाचा राजमार्ग’ हा सुखाची हमी देणारा ग्रंथ नाही; तर तो सुखाकडे जाण्याची मानवी वाट दाखवणारा कथासंग्रह आहे.

गुरुवार, ६ ऑगस्ट, २०२६

बुवाबाजी एक समाजकलंक

बुवाबाजी एक समाजकलंक



                         फोटो:साभार गुगल


        स्वतःच्या अंगी अफाट दैवी शक्ती आहे, आपल्याला एखादी अघोरी विद्या, चेटूक विद्या प्राप्त झाली आहे. या विद्येमुळे आपल्याला सिध्दी प्राप्त झाली आहे किंवा आध्यात्मिक सामर्थ्य प्राप्त झाले आहे असे भासवून लोकांच्या समस्या सोडविण्यासाठी दैवी उपचारांचे नाटक करून धनसंपत्ती, प्रसिध्दी मिळविण्याच्या प्रवृत्तीला बुवाबाजी म्हणता येईल.


       'सुख पाहता जवापाडे, दुःख पर्वताएवढे' असे संतानी म्हटल्याप्रमाणे आज समाजामध्ये, लोकांच्या जीवनात अनेक गुंतागुंतीचे प्रश्न आणि अडचणी निर्माण झाल्या आहेत. बहुसंख्य लोक अज्ञानी व दरिद्री आहेत. त्याच्यावर देव-धर्माचे संस्कार झालेले आहेत. आपल्या जीवनातील अडचणी कशा सोडवायच्या ते त्यांना माहीत नाही. दारिद्र्यामुळे हातात पैसा नसतो, अडचणी कशामुळे निर्माण झाल्या हे त्यांना समजत नसते. मग आपल्या नशिबाला दोष देत या सर्व समस्यांवर उपाय म्हणून एखाद्या बुवांचा आधार घेतात. कारण हे बुवा त्यांना साक्षात् परमेश्वराचे अवतार वाटतात. बुवांच्या कृपाप्रसादाने आपल्या अडचणींचे निराकरण होईल अशा वेड्या आशेने लोक बुवांच्या नादी लागतात व हे बुवा त्यांचा गैरफायदा घेतात.


        सुशिक्षित बेकार असलेल्या लोकांना वाटते, 'बरा बिन भांडवली धंदा आहे बुवा महाराजांचा' म्हणून कांही लोक तिकडे वळतात. विशेष म्हणजे अभिनेते, अभिनेत्री, गायक, खेळाडू, नेते मंडळी सुध्दा कुणा ना कुणा बुवांचे भक्त असतात. या सगळ्यांना स्पर्धेत टिकून रहायचे असते. वास्तविक हे सर्वजण त्यांच्या अंगभूत गुणांनी यशस्वी झालेले असतात, होणार असतात पण हे लोक आपल्या यशाचे श्रेय मात्र बुवाकडून मिळालेल्या गळ्यातील ताईताला देतात. जनतेच्या गळ्यातला ताईत झालेले एखादे पुढारीसुध्दा बुवांच्या ताईताला बळी पडलेले असतात. हे बुवाजी असणारे सर्वजण भोंदू, हुषार, चलाख व तल्लख बुध्दीचे असतात. लोकांना नादी लावण्यात त्यांचा हातखंडा असतो, भक्तांच्या समस्यांवर खोटेनाटे उपाय सुचविण्यात ते वाकबगार असतात. समाजाला लुटण्याचा ठेका घेतलेले ठेकेदार असतात.


        'गलती करनेवाला गुनहगार होता है, मगर गुनहगारका साथ देनेवाला गुनहगारका बादशहा होता है।' या उक्तीप्रमाणे बुवा गुन्हेगार आहेतच पण या बुवांचे लोण पसरविण्यास मदत करणारे तुम्ही-आम्हीच खरे गुन्हेगार आहोत. काळा  धंदा करणारे, शिक्षणाचा बाजार मांडणारे, भ्रष्टाचार करणारे, सावकारी करणारे लोक गैरमार्गाने भरपूर कमाई करतात आणि त्यातील काही भाग बुवांच्या नावावर खर्च करून मुक्ती मिळविण्याचा प्रयत्न करतात. आपण केलेले दान सर्वांना कळावे, दानशूर म्हणून आपला नावलौकिक करण्याची केविलवाणी धडपड करतात. बुवांच्या मठाचे ऐश्वर्य पंचवीस किंवा एक्कावन्न रूपयांच्या सामान्य देणग्यातून वाढत नाही. तर गैरमार्गाने मिळविलेल्या कोट्यावधी रूपयांतून वाढते. शेकडो एकराची जमीन सहजासहजी बुवांच्या मालकीची होते.


            स्त्रिया आणि बुवाबाजी यांचे नाते घनिष्ठ आहे असे म्हटले तरी वावगे ठरू नये. कारण निसर्गतः चोखंदळ असणाऱ्या स्त्रिया बुवाबाजीसाठी हवा तेवढा खर्च करायला एका पायावर का तयार होतात? घर-संसार, मुले-बाळे, कामधंदा सोडून बुवांकडे का जातात? भाजीची पेंडी घेताना चार ठिकाणी चौकशी करून, घासाघीस करून संसारासाठी चार पैसे वाचवणाऱ्या स्त्रिया बुवांसाठी सुकामेवा व तुपाची वाटी घेऊन भल्या पहाटे का जातात? वृध्द सासू-सासऱ्यांना वृध्दाश्रमात पाठवून बुवा महाराजांना हात टेकविण्यासाठी खांदा का देतात? माझ्या मते स्त्रियांजवळ एक नैसर्गिक शक्ती असते, तिला आपल्याकडे वाईट नजर टाकणारा तात्काळ ओळखता येतो. मग अशी वाईट नजर टाकणारे बुवा महाराज तिला का ओळखत नाहीत? घरंदाज स्त्रिया, उच्चविद्याविभूषित स्त्रिया, मोठमोठ्या अधिकाऱ्यांच्या सुंदर स्त्रिया बुवांकडे का आकर्षित होतात? बुवांच्या वखवखलेल्या वासनेला बळी पडणाऱ्या हजारो-लाखो स्त्रियांपैकी केवळ एक-दोन स्त्रियाच बंड करू शकतात का?


       आज कामकरी, कष्टकरी वर्गाची पिळवणूक होत आहे. सर्वसामान्य जनतेसमोरील अनेक प्रश्न कमालीचे वाढले आहेत. जटिल बनले आहेत. जीवनाबद्दलच्या अपेक्षा वाढल्या आहेत. या सर्व अपेक्षा पूर्ण होत नाहीत म्हणून कमालीच्या नैराश्य, आगतिकता व असहाय्यतेच्या गर्तेत माणूस अडकला आहे. दारिद्र्य, बेरोजगारी, रोगराई, दुष्काळ, वैवाहिक, कौटुंबिक, सामाजिक, आर्थिक, नैसर्गिक आपत्ती यासारखे अनेक प्रश्न खांद्यावर घेऊन जगणारे ८०% लोक, सुखदायी व आरामदायी जीवन जगणारे २०% लोक अशी विषमतेची दरी निर्माण झाल्यामुळेच बुवाबाजीला वाव मिळत आहे. बुवाबाजीला विविध स्तरातून अभय मिळत आहे. अज्ञानी, भोळ्या जनतेपासून सुशिक्षित, धनदांडग्या जनतेपर्यंत सर्वजण बुवाबाजीला बळी पडताना दिसत आहेत.


       आज बहुतांश ठिकाणी आपल्याला जवळचे रस्ते हवे असतात. इन्स्टंट सुखाचे सर्वजण भुकेले असतात. निःस्वार्थी भावनेतूनत समाजसेवा करणाऱ्यांची संख्या झपाट्याने कमी होत आहे. राजकारणातील नेत्यांची भडक भाषणं सर्वांच्या' अंगवळणी पडली आहेत. भ्रष्टाचाराच्या भस्मासुराला आपण नित्य आहार घालत आहोत. एखाद्या दुर्घटनेनंतर मोर्चे, संप, धरणे, आंदोलने होतात हे खरे पण असे लोक एका वेगळ्या अपेक्षेने एकत्र येतात. दोन-दोन, तीन-तीन दिवस आमरण उपोषणे होतात, फोटो पेपरमध्ये झळकतात नंतर सर्व कांही शांत होते.

  

        आजच्या तरूणाईला या बुवांचा खोटेपणा दूर करण्यासाठी विचारपूर्वक वाटचाल करावी' लागेल. अनिश्चिततेच्या आवर्तात, आदर्शाचा धूसर दीपस्तंभ पहात पहात यशस्वी जीवनशैलीचा आधार घेऊन तणावमुक्त समाजाची निर्मिती करणे आता तरूणांच्या हाती आहे. बदलत चाललेल्या समाजरचनेतील जबाबदार घटक, कौटुंबिक आरोग्यात ताण-तणाव निर्माण करणारे घटक, ऐहिक सुखाची जाहिरात करून समाजात अनिती पसरविणारे घटक, चारित्र्यसंपन्नता, शूचिता यांना मूठमाती देणारे घटक, संतविचारांना, संस्कृतीला बाधा आणणारे घटक वरील सर्व घटक प्रबळ झाल्यामुळे बुवाबाजीला ऊत आला आहे. भानामती, अंगात येणे, नरबळी, चमत्कार अशा तथाकथित अंधश्रध्दाना प्रतिबंध करण्यासाठी फक्त कायदा करून चालणार नाही. कायद्यांची अंमलबजावणी खऱ्या अर्थाने व्हायला हवी. समाजमनातील अज्ञान, अंधश्रध्दा दूर झाली तरच अज्ञानाने घडणारा मृत्यू बंद होईल व सर्व बाबांचे चमत्कार बंद होतील. समाजात प्रगतीचा, विज्ञान-तंत्रज्ञानाने संपन्न झालेला सुर्य उगवेल व आपल्या रातकिरणांनी समाजातील प्रत्येक व्यक्तिला उजळून टाकेल यात शंका नाही.